Artikelen

Wat moet het nieuwe normaal worden na corona?

'Black Lives Matter is terug van eigenlijk nooit weggeweest', zegt Amerika-correspondent Casper Thomas aan de telefoon vanuit Washington. Hij volgt de protesten in de Verenigde Staten op de voet na de gruwelijke beelden van het politiegeweld dat George Floyd om het leven bracht. Honderdduizenden mensen gingen door het hele land de straat op, waarbij Floyds laatste woorden 'I can't breathe' overal te zien waren. We spreken Thomas over dit cruciale moment in de Amerikaanse geschiedenis.

In de nieuwe film Proxima voel je hoe verstikkend het is als je door de blik van de ander gedefinieerd wordt. Juist nu, met de protesten van Black Lives Matter, zien we dat de vrijheid om jezelf te zijn je niet onmogelijk mag worden gemaakt.

In Why We Hate vertelt Frans de Waal waarom onze agressie en haat op die van apen lijken. We spraken hem hierover.

Spleetogen trekken, ‘Hankie Pankie Shanghai’ zingen en vragen hoe lang een Chinees is: het lijken misschien onschuldige grapjes, maar schrijver en journalist Pete Wu weet beter. Het zijn stereotyperende opmerkingen die Chinese Nederlanders echt iets doen. In zijn Brainwash Talk rekent hij af met de vooroordelen.

Onze op expansie gerichte samenleving, die voor een groot deel op fossiel gebouwd is, stuit steeds meer op de limieten van mens en planeet. Tijd voor een alternatief dat niet uitgaat van meer of minder, maar van beter.

Klimaatverandering, blinde vlekken bij ontwikkelingshulp: sommige problemen zijn zo complex dat je de neiging hebt bij voorbaat de handdoek in de ring te gooien of je toevlucht te zoeken in snelle, eenduidige meningen. Theatermaker Anoek Nuyens doet dat niet. Ze maakt geëngageerd theater, waarin ze alle kanten van een zaak belicht.

Het is niet toevallig dat het protest tegen politiegeweld en institutioneel racisme samenvalt met de coronapandemie, stelt Gawie Keyser. Racisme is evenzeer een virus.

Met je schaamhaar kan je laten zien wie je bent. Net als kapsels voor het hoofdhaar, is de manier waarop je je schaamhaar 'draagt' veranderlijk. Zo is er nu ook de schaamhaarpruik.

Wat is toch de aantrekkingskracht van goeroes, vraagt filosoof Stine Jensen zich af. En waarom zijn mensen bereid ze te blijven volgen, ver voorbij hun eigen grenzen?

Psycholoog Miranda Ntirandekura Aerts was vijf jaar oud toen ze geadopteerd werd en van Rwanda naar België verhuisde. Ze onderzoekt de enorme impact van interlandelijke adoptie.

Journalist Sinan Can reist voor zijn documentaires door oorlogsgebieden en dictaturen. Hij zag hoe het is om in onvrijheid te leven.

Van onsmakelijke foto's op een pakje tot het verbieden van de mentholsigaret en het verhogen van de prijs: steeds verder gaat de overheid in het ontmoedigen van roken. Hoe terecht is dat? Hoe ver mag de overheid gaan in het ontmoedigen van roken?

De coronacrisis heeft een onzichtbare muur opgetrokken, stelt schrijver en politicoloog Kiza Magendane. Een muur tussen kwestbaren en mensen die minder kwetsbaar zijn voor het virus. Maar ook tussen mensen met een vaste baan, goede gezondheidszorg en arbeidsmigranten en mensen die in de informele sector werken in Afrika.

Eén Atlantische golf, één ontspannen duik in het water, en één Franse zandbank. Schrijver Amor Muto was 25 jaar oud toen hij voor de laatste keer zelfstandig over het strand naar de zee liep. Sindsdien is zijn verhouding tot pijn voorgoed veranderd.

Hoe kun je je seksualiteit ontdekken als die op gespannen voet staat met je geloof? Voor theatermaker, zanger, drag-artiest, homo en moslim Jaouad Alloul staat die vraag centraal. Hij gaat op zoek naar begrip.

De rode striemen van de mondkapjes staan op hun gezichten na het werken van lange coronashifts. Je vraagt je af of die striemen dieper reiken dan de oppervlakte van de huid. Geschokt door hoe ziek mensen worden, en de vaak letterlijk afstandelijke dood die zij sterven, zet het zorgpersoneel vastberaden het werk voort. Niet alleen de patiënten, maar ook de dokters en verpleegkundigen voelen zich overweldigd in deze uitputtingsslag. Wie zorgt er eigenlijk voor de zorgverlener?

Hij is gewapend met een potlood dat zo scherp is als zijn geest. Beeldend kunstenaar Brian Elstaks rauwe schetsmatige tekeningen laat je niet zomaar los. Racisme en ons koloniale verleden kijken je recht in het gezicht aan. In 2018 won hij het Zilveren Penseel voor zijn kinderboek Tori, wat hij schreef en tekende omdat hij geen toffe kinderboeken kon vinden om zijn kinderen uit voor te lezen.